Meijendel - Noordwijk

Het weerbericht zag er zo slecht uit dat we ons plan om weer een traject van het Pelgrimspad af te leggen laten varen. Maar nu het weekend is aangebroken lijkt het mee te vallen. We besluiten een wandeling in de buurt te maken. Via Meijendel lopen we naar het strand. Honderden strandlopertjes rennen heen en weer over het zand, vergezeld van de veel grotere meeuwen.

We passeren de nu nog verlaten Wassenaarse slag. In de verte zien we de witte vuurtoren van Katwijk al liggen. Als we daar aangekomen zijn verlaten we het strand en lopen de boulevard op. Tijd voor een pauze en een kom erwtensoep. Later lopen we langs de vuurtoren, die uit 1605 dateert, en langs het witte kerkje, iets verderop.

We willen nog wat verder lopen en besluiten door te gaan tot Noordwijk. Niet langs het strand, maar door de duinen. Als we bij de Koningin Astrid-boulevard zijn zien we het huis van Heineken, De Ark, in de duinen achter de boulevard liggen. In het centrum zijn we toevallig precies op tijd voor de bus, die maar eens in het uur gaat.

Zeesterren (Meijendel en strand)

Deze Paasmaandag begint met wat motregen, maar in de loop van de dag klaart het op. De zon breekt zelfs door. Om half vier ’s middags lopen wij vanaf het Strafhof langs de Waalsdorpervlakte en door Meijendel naar het strand. De struiken beginnen uit te komen. Het voorjaar hangt in de lucht. Het is minder druk dan je zou verwachten met zulk mooi weer. Het strand is bezaaid met zeesterren. Wij kunnen niet anders dan erover heen lopen.
Zeesterren heb ik hier nog nooit gezien. De eerste keer zag ik ze in Zeeland, een paar jaar geleden, toen wij meevoeren met de mosselvisser. Zeesterren eten graag mosselen, zodat de netten niet alleen vol met mosselen maar ook met zeesterren raken. De mosselen worden over een kleine lopende band gehaald, waar twee mannen handmatig de zeesterren verwijderen. Die worden aan het eind van de dag op een zandbank gestort, waar de meeuwen vervolgens op af duiken.

 

Behalve zeesterren ligt er nog veel  meer op het strand: scheermessen, krabben, platte vissen, een halve damesschoen, allerlei touw, plastic flessen, andere stukken plastic, grote witte en paarsige dubbele schelpen, stukken hout. Die stukken hout hebben door de zee prachtig afgeronde vormen gekregen. Ze lijken qua vorm op stenen maar zijn vederlicht. Het is vloed en het lopen door het zand is zwaar. Gelukkig staat de strandtent er weer, dus we kunnen genieten op het terras. Om zes uur lopen we langs de watertoren en de duinen terug. 

Warmterecord (Meijendel en strand)

Op het strand staat een dame, ontkleed vanaf haar middel, zich ongegeneerd met een grote handdoek af te drogen. Zij en haar man hebben net in zee gezwommen en ze zijn bepaald niet de enigen. Vrij bijzonder, in november. De vele wandelaars langs de kust dragen hun jassen over de arm. Sommigen hebben ook hun schoenen uitgedaan en lopen op blote voeten door de branding. Op deze wonderlijk warme eerste novemberdag lopen wij langs het nieuwe internationale strafhof in aanbouw langs de Waalsdorpervlakte naar Meijendel. Het is, naar later blijkt, de warmste eerste novemberdag ooit gemeten. We lopen zonder speciale route te volgen, op gevoel. Omdat wij geen van beiden over een goed ontwikkeld richtingsgevoel beschikken maken we een lange wandeling voordat we iets ten zuiden van Wassenaar het strand op komen. Als wij er met behulp van het kompas achter komen dat we al enige tijd naar het oosten lopen in plaats van naar de zee in het westen maken we rechtsomkeert. Het geeft niet, want het is een dag om zo veel mogelijk buiten te zijn. We zien paddenstoelen die in grote circels groeien, bomen met takken zonder blad maar vol felroze bessen, duinrozen die tegelijkertijd witte bloemen en rode bottels dragen, en verschillende soorten mos, van diepgroen tot bijna wit.

In de duinen zien we deze keer geen vossen. Dit weekend schrijft John Jansen van Galen in de NRC wat te doen bij een ontmoeting met al dan niet wilde dieren. Praktische tips, die wij op onze tochten goed kunnen gebruiken. De schrijver stond eens op een plank over een sloot in het Varkensland bij Broek in Waterland met aan twee kanten een kudde overenthousiaste pinken. Hij baande zich een weg tussen de runderen, die geen kwaad in de zin hadden, maar de wandelaars wel last bezorgden. 'Bij Ilpendam dreven ze ons steeds verder een sloot in en wisten we nog maar net, via de modderige oever, te ontsnappen', vervolgt hij zijn relaas. Vossen moet je niet voeren, want ze kunnen dan iets te gretig toehappen. Gelukkig zijn wij niet van plan vossen of welk wild dier dan ook te voeren. Zwanen verdedigen hun territorium fanatiek, vooral als ze broeden of jongen hebben. Ze kunnen met de kracht van hun vleugels je arm breken. Loop dus met een boog om zwanennesten heen, is het devies. Bij een kudde paarden kun je beter uit de buurt blijven. Ontmoet je een hond, probeer dan in te schatten of hij speels of kwaadaardig is, en let op je lichaamstaal. Angstig ineenskrimpen ziet de hond als een sein om ten aanval te gaan. Indringend aankijken ervaart een hond als provocatie.

Op het strand is het nog voller dan in de duinen. Wandelaars, zwemmers en ruiters genieten van deze dag. Het strand is op sommige plekken bezaaid met scheermessen. Zeemeeuwen doen zich te goed aan de inhoud. We lopen tot de hoge trap op de plek waar in de zomer ‘t Puntje staat. Jammer dat er helemaal geen strandtenten meer staan. Ze zouden op een dag als vandaag goede zaken doen. Door de duinen lopen we naar de Watertoren, waar we toevallig ook waren toen het open Monumentendag was. Leuk om dit negentiende-eeuwse monument, waar we zo vaak langs lopen, ook eens van binnen te zien. Aan de voet van de watertoren is een koffietentje waar wij heerlijk van de zon genieten. Op het strand was beter geweest maar nu is dit een goed alternatief. Vrijwel elk tafeltje buiten is bezet. Dan lopen we terug door de duinen, parallel aan de Van Alkemadelaan, tot we weer bij het strafhof in aanbouw zijn.