Pagina's

zaterdag 13 december 2014

Hertogdom Gelre (Pieterpad: Swalmen - Montfort)

Wat zijn wij blij dat wij vandaag wandelen en niet gisteren, toen het stormde en regende. Vandaag is het in Midden-Limburg droog. Om half elf zijn wij op het marktplein van Swalmen, waar we de vorige keer zijn geëindigd. Vóór ons lopen twee andere wandelaars, die uit dezelfde trein zijn gestapt. Wij zijn niet blij met dit gezelschap – dat zal vast wederzijds zijn – maar kunnen het toeval niet keren. Iets buiten Swalmen lopen wij langs Kasteel Hillenraedt. Dit imposante veertiende-eeuwse kasteel wordt nog steeds bewoond door een nazaat van de oorspronkelijke familie, de gravin van Wolff Metternich.

We passeren een berg knollen, waarvan M. weet dat het suikerbieten zijn. Die heb ik nog nooit gezien, hoewel ik vaak in Zeeland ben geweest. Daar worden ze volop verbouwd. Voorbij Boukoul (of Boekoel) komen we langs een zestiende-eeuwse kasteelboerderij, verbonden aan kasteel Hillenraedt. Zuidewijk Spick bestaat uit verschillende gebouwen. Aan de brievenbussen te zien zijn er vier huishoudens. Prachtig wonen hier. Een van de ramen is versierd met roze tule: een jarig meisje?
Verderop lopen we langs weilanden. Het pad is onbegaanbaar, dus we stappen over het prikkeldraad en lopen langs de rand van de wei. In de wei aan de andere kant van het pad rent een groepje jonge stiertjes rond. Speels bokken ze tegen elkaar.

Onze medewandelaars zijn gestopt voor een pauze. Mooi, dan zullen ze de rest van de dag achter ons lopen en niet voor ons. Even later komen we ze weer tegen, maar in tegenovergestelde richting. Wie lopen de verkeerde kant op? Wij zijn het; ergens hebben we iets verkeerd gedaan. We keren ons om, deze vriendelijke mensen achterna, maar bestuderen eerst maar even de kaart zodat er wat afstand ontstaat. Wij komen het stel vandaag niet meer tegen.

Bij Roermond kruisen we langs de provinciale weg de IJzeren Rijn, een stukje spoorbaan dat niet meer wordt gebruikt. Tussen 1879 en 1991 maakte het deel uit van de verbinding Antwerpen – Ruhrgebied. Het moest een concurrent worden van de Rijn, die Rotterdam met het Ruhrgebied verbindt. Omdat de Belgen heropening van de spoorlijn willen zijn de rails in het wegdek gehandhaafd. Er staan waarschuwingsborden bij, hoewel het spoor dus al decennia niet meer wordt gebruikt.

Na Melick zien we de basiliek van Sint Odiliënberg liggen. Vanaf de brug over de Roer stralen de twee witte torens ons tegemoet. In het dorp zelf is weinig ouds over. Net als in de omringende dorpen is hier in de Tweede Wereldoorlog zwaar gevochten en gebombardeerd. We hebben overwogen onze tocht hier te eindigen. Maar het gaat goed met de blessures en het is nog licht, dus we lopen door naar Montfort. In totaal 22 kilometer. In het laatste stuk door het bos, Het Sweeltje, staat het pad op sommige plekken onder water. De vette klei is glibberig en naast het pad lopen gaat moeilijk vanwege de braamstruiken.


Montfort hoorde vroeger bij Gelderland. Het was het bestuurscentrum van het Hertogdom Gelre. Ook hier is het centrum vooral naoorlogs. Net als in veel andere dorpen die wij passeren op het Pieterpad staat er veel te koop, tot het oude Raadhuis op de Markt aan toe. Vriendin en burgermoeder van  Roerdalen M. haalt ons hier op en onthaalt ons gastvrij bij haar thuis. Roerdalen is (nog) geen krimpgemeente, legt zij uit, maar een anticipeergemeente, hetgeen betekent dat bevolkingsafname dreigt. Haar man brengt ons later naar station Roermond. Hier checken wij alsnog uit bij de NS, wat ’s ochtends mislukte. Na tussenkomt van de lokettiste lukt het vervolgens om weer in te checken.